BOKTAN AŞK HAYATIM | AYRILIK

by - 1/04/2018


Geçtiğimiz günlerde bir ayrılık yaşadım. Öyle büyük bir aşkın çalkantılı ayrılığı gibi değildi. Dolayısıyla çok yıpranmadım ve dağılmadım fakat kırıldım. Söz konusu ilişkiler olduğunda ben her şeyi en derinlerde yaşıyorum. Yüzümden, sözlerimden, gözlerimden nelerin olup bittiğini anlamanız mümkün değil. Bilemezsiniz neler hissettiğimi ya da hissetmediğimi. O yüzden ayrıldığımda da gülerek devam ettim hayatıma. Fakat yaşamış olduğum hüzün benimleydi. Mantıklı bir karar almıştım, almıştık. Birbirine karakter ve düşünce olarak pek uymayan iki insandık. Şimdi böyle yazınca sanki işin en büyük bahanesiymiş gibi hissettim. Ne büyük bir klişe! Ayrı dünyaların insanıyız benzetmeleri. Oysa ortada sevgi olsa aşk olsa her şey bir bütün olabilir. Parçaların ne kadar farklı olduğunun bir önemi yok. Maalesef ortada böyle bir sevgi yokmuş. İlişkinin içindeyken bu durumu fark edemedim tabi. Çünkü gözlerim ve kulaklarım yalnızca kendi hislerime odaklanmıştı. Ayrıldıktan sonra ise etraflıca düşünme fırsatım oldu ve yapılan bazı davranışlara şahit oldum. Bunun sonucunda karşı tarafın aslında gönülsüz olduğunu anladım. Yani yeterince sevmiyordu belki de. Ya da hiç sevmemişti. Denemiştir ya da sevdiğini sanmıştır bilemiyorum. Ne düşündüğünü veya hissettiğini tahmin dahi edemiyorum. Sonuç itibariyle bitti. Bitmesinin tam olarak sebebi neydi? İlişki boyunca sadık davrandım. Zaten beni tanıyan insanlar bunun aksini beklememeli. Olay hisler olduğunda çok büyük değer veriyorum. Ben bu hislere haksızlık edemem. Dolayısıyla aldatmak ya da kandırmak gibi hareketlerde bulunmam asla. İlk ilişkimde bu tarz şeyler yaptım, deneyimledim ve çok korkunç olduğunu bizzat gördüm. Ergenliğin etkisiydi tabi o dönem, aynı zamanda cahilliğimin. Karşı taraftan da hoşuma gitmeyen davranışlar gördüm ve bu ilişki bittiğinde çok şey öğrenmiş olarak çıktım. Neyin yanlış olduğunu bizzat deneyimledim. Bu nedenle ilk ilişkime ve sevgilime saygım büyük hala. Çok olaylar olmuş olsa da, çok sözler söylense de kendisi bana birçok şey kattı. Öğretti, beni büyüttü aslında. Bu nedenle onunla dost olarak kaldığım yerden devam ediyorum şimdi. Onun hayatımdaki yeri ve değeri çok ayrı.
İkinci ilişkimi yaşarken de bir şeyleri tecrübe etmiş olarak yaşadım. Bu nedenle asla aldatma, yalan gibi insanları ve ilişkiyi zedeleyecek şeyler yapmadım. Fakat yaşanılan yanlış bir anlaşılma beni o konuma itti. Başkasıyla konuşuyormuşum gibi gözüktüm. Tabi bu yanlış anlaşılmaya sebep olan benim fakat kendimi açıklamama rağmen pek inandırıcı olmadı karşı taraf açısından. Bana ve sözlerime inanmayan kendi kafasında kurmuş olduklarına inanan bir kişiye nasıl açıklama yapabilir insan? Bana güvenmemesine ve beni böyle bir konuma itmesine çok sinirlendim. Çünkü güven kıracak bir harekette bulunduğumu düşünmüyordum. Aksine oldukça titiz davrandım bütün ilişki boyunca. Daha sonra böyle bir yanlış anlaşılmada direk infaz edilmek beni kırdı. Benim hakkımda böyle düşünen, bana güvenmeyen, beni tanımayan bir insanla ne yapıyorum ben diye sorguladım kendimi bütün gün. Olay ne kadar farklı olduğumuz değildi. Beni tanımamış olmasıydı aslında. Çünkü tanısa böyle bir şey yapmayacağımı herhangi bir aldatma ya da yalan söylemenin mümkün olmayacağını bilirdi. Ama kendisi buna inanmayı seçti ve bana resmen saldırdı. Hiç işlemediğim bir suç yüzünden aşağılanmak ve kendimi anlatamamak beni üzdü. Bu nedenle ayrılık kararını almak durumunda kaldım. Onu sevmeme rağmen kendisinin beni yeterince sevmediğini ve güvenmediğini gördüğüm için bu kararı aldım ve mantıklı bir konuşmanın ardından bitti. Arkadaşlıktan sevgililiğe giden bir ilişki olduğu için görüşmeye ve konuşmaya devam ettik. Arkadaş kalmaya karar verdik. Ama bunun bu kadar zor olacağını düşünmemiştim. Sonuçta ayrılınca içimdeki bütün hisleri ve yaşamış olduklarımı çöpe atmadım. Hala orada duruyorlardı ve bunları sindirip hayatıma başlamam zaman alacaktı. Yas tutmadım fakat yaşamış olduğum şeylere saygılı davranmaya çalıştım. Karşı tarafta ise böyle bir çaba göremedim. Başka kişilerle konuşmaya başlamış olması, çeşitli tavırları beni rahatsız etti. Rahatsız olmaya hakkım var mı? Hayır! Sonuçta ayrılmışız artık herkes kendi hayatını yaşıyor. Ama dediğim gibi ayrılsak bile ben hala sevmeye ve bir şeyler hissetmeye devam ettiğim için başkasıyla konuşamadım bile. Midem kaldırmadı çünkü. Tek istediğim şey onunla konuşmak ve görüşmek iken o gayet güzel ve rahat bir şekilde kendi hayatını yaşayınca tuhaf hissettim. Üzüldüm galiba. Benim gibi hissetmiyormuş benim gibi sevmiyormuş diye düşündüm. Böyle düşünmek her şeyi daha da kötüleştirdi. Böyle düşünmeme sebep olan şey onun umursamazlığı, rahatlığıydı galiba. Beni neden bu kadar rahatsız etti bu durum gerçekten bilmiyorum. Farklı bir beklentim vardı galiba. Ne biliyim mesela ayrılmak yerine bir şeyleri düzeltmek için çaba göstermesini bekliyordum. Ya da ayrıldıktan sonra piçleşmek yerine bana karşı dikkatli ve saygılı davranmasını bekliyordum. Arkadaşız madem o zaman eskisi gibi sana düşürdüğüm kızları anlatabilirim mantığıyla hareket edeceğini beklemiyordum en azından. Çünkü ilişki içindeyken bu tarz şeylere dikkat eden, oldukça sadık bir insandı. İlişkiden çıkınca şimdi her şeyi yapabilirim tarzını benimsemesi ve öyle davranması tutarsız geldi. Olay sevgiliyken farklı ayrılınca farklı mı? Bence bu kadar büyük bir fark olmamalı. Eğer karşınızdaki insanın başkasıyla konuşması sizi sevgiliyken rahatsız ediyorsa ayrıldığınızda da rahatsız eder. Çünkü bu rahatsızlığın sebebi hislerdir. En azından benim için öyle. E ayrılınca da hisleri direk yok edemediğinize göre ben bu olanlardan beni sevmemiş demek gibi bir sonuç çıkarıyorum. Böyle düşününce de kafayı yiyorum. Bilmiyorum belki de fazla duygusal yaklaşıyorum bütün bu olanlara. Bu yüzden bu kadar üzüldüm. Dediğim gibi beklentilerim farklıydı hayal kırıklığına uğradım. Bana düşmanmış gibi davranılması, beni umursamaması sanki karşısında öylesine biri varmış gibi davranması... Daha önce böyle bir şey deneyimlemediğim için de bu kadar etkilenmiş olabilirim bu ayrılık sonrası sürecinden. İlk ilişkimde defalarca ayrılık geçirmemize rağmen hiç bana böyle davranmamıştı. Arkadaş kaldığımız dönemde bile benimle konuşurken gayet saygılıydı ve beni rahatsız edecek üzecek şeylerden bahsetmemeye özen gösterirdi. Ve ne olursa olsun bana öylesine biriymişim gibi de davranmadı. Ayrılmış olabiliriz ama bir zamanlar sıkıca sarıldığım, elini tuttuğum kişisin sen, benim için değerlisin olgusunu hep hatırlattı. Şununla konuşuyorum, şununla beraberim tavrından uzaktı. Konuşurken de arkadaş samimiyetindeydik ama umursamaz dalgaya alan bir şekilde de davranmadı. Bu nedenle hiç karşılaşmadığım bir şeyle karşılaşmış olduğum için şaşırdım bu süreçte. Ve ne yapacağımı bilemedim. Aynı şekilde davranmaya çalıştım olmadı, yapamadım. Düşüncelerimi dile getirdim yine değişen bir şey olmadı. En sonunda artık görmek istemedim onu. Çünkü o kızla bir şeyler yaşamış olma ihtimali kaldırabileceğim bir düşünce değildi. Benden ayrılır ayrılmaz onunla konuşması... Böyle şeyleri görüp de aa ne güzel mutluluklar o zaman size diyemezdim. Tabi bütün bunlardan banane sonuçta onun hayatı. Keşke bunu söyleyip yoluma bakabilseydim. Ama şu saatten sonra böyle yapacağım. Bütün hislerimi, düşüncelerimi ve anılarımı şuraya bırakıyorum. Bir daha da asla arkama dönmek gibi bir hata yapmayacağım. Bana değer vermeyen beni yaralamaya çalışan bir insan için boşu boşuna harcıyorum hislerimi. Bu nedenle kendisiyle görüşmeyi kestim. Umarım hayatında mutlu olur. Ona karşı sinirli değilim ya da nefret etmiyorum. O orospuyla yeniden birlikteyse yine mutluluklar diliyorum.  Umarım yapmak istediklerini yapar, moralini bozan sıkıntıları en kısa zamanda çözer. Ve hayallerini gerçekleştirir. Benim için iyi bir insan olarak kalacak ne olursa olsun. Yaşadıklarımı ve deneyimlediklerimi geride bırakıyorum. Ve tüm hatalarım için af dileyip affediyorum. Bu konuyu da tamamen burada noktalıyorum. Sonuçta bütün bu yaşadıklarımız bir deneyim. Böyle sonuçlanmasını istemezdim asla. Hala elini tutabiliyor olmayı, sarılabilmeyi isterdim ama yapılan seçimler ve hatalar bizi buraya getirdi. Dediğim gibi umarım ikimizin karşına da güzel insanlar çıkar, güzel hayatlar yaşarız. Bu da böyle bir hikayeymiş bizim için. Tabi tüm bu söylediklerimin gerçekten faaliyete geçmesi biraz zaman alacak. Hala sinirliyim, üzgünüm, kırgınım. Yavaş yavaş bu hisleri atlatıp yoluma bakacağım. Ne zaman hatırladığımda gözlerim dolmaz işte o zaman her şey tam olarak bitmiş demektir benim için. Ama bu süre zarfında biraz yalnız kalmam gerekecek. Zamanla kırgınlığımı atlatıp normale döneceğim. Eğer bu süreçte hislerimi atmak için başkalarını kullanırsam başkalarıyla konuşursam yanlış olur. Karşımdaki kişiye yazık olur. Zaten konuşmayı midem kaldırmaz. Bu nedenle kendime biraz zaman vereceğim bu süreçte. Çünkü şuan yaşadığım duygusal yoğunluktan dolayı düşünemiyorum bile. Bazı şeyler çok koydu bana ve bilmiyorum nasıl görmezden gelip unutacağım... Sanıyorum zamanla düze çıkacağım. Bu süreçte yaşadıklarımı, hissettiklerimi yine sizinle paylamaya devam ederim. Çünkü böyle içimi dökmek, yazmak benim için büyük terapi. Sizden daha doğrusu kimseden beni ya da yaşadıklarımı anlamasını beklemiyorum. Ama varsa sizin başınızdan geçen bu tarz ayrılık hikayeleri anlatabilirsiniz. En azından mal olmadığımı bilmek istiyorum. Çünkü bu tarz şeylerden bu kadar çok etkilendiğime inanamıyorum ya. Şaka gibi yani. Neyse sizin yaşadıklarınızı da merak ediyorum. Yorumlarınızı bırakın mutlaka.



BU YAZILARA DA BAKMALISIN!

2 yorum

  1. Yaşanmışlıklardan ve ya anılarından büyük dersler çıkarmakla birlikte,yıprana da biliyoruz.Dediğin gibi,eminim zamanla geçer ve eski bir yaşanmışlık olarak kalır.Eğer seni gerçekten sevmiyor ve saygı duymuyorduysa,ayrılman ve onu hayatından çıkarman daha iyi oldu bence.Gelecekte önüne daha iyi insanlar çıkmasını umuyorum.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim yorumun ve desteğin için. Çok haklısın, umarım hepimizin karşına güzel ve iyi insanlar çıkar.

      Sil