TUVALETE DÜŞTÜM!

by - 3/26/2017


Bir anı hikayesiyle hepinize merhaba diyorum. En utanç verici anılarımdan biri olan tuvalete düşme hikayemi sizinle nasıl paylaşacağımı ya da bunu nasıl yazacağımı bilmiyorum bile. Ama yapmaya çalışacağım.

Üniversiteye yeni geçmiştim ve ikinci haftasında falandım. Daha tuvaletlerin bile nerede olduğunu bilmediğim bir dönemdeydim yani. Okulun içinde anlamsızca dolaşıp tuvaletleri bulmaya çalışıyordum ama size şunu söyleyebilirim ki bence o dönemde tuvaletler yer değiştiriyordu. Neden mi? Rastgele okulda yürürken kızlar tuvaletini tesadüfen bulduğumda henüz ihtiyacım olmadığı için girmemiştim. Daha sonra girmem gerektiği için tuvaleti aradığımda ise emin olduğum yerde değildi. Ve kesinlikle emindim orada olduğuna. Başka bir gün aynı yerden geçerken tuvaletin orada olduğunu gördüm ama o gün yoktu. Yoktu yani eminim. Deliriyor muyum acaba diye sormuştum kendime o zamanlar. Okulun binası ve yapısı çömez ben için yeterince karmaşık olduğundan herhalde karıştırdım diyerek bu konuyu geçiştirdim.

Aynı gün dersten çıkıp tuvalete girdim. Kızlar normal dedikodularını yapıyor, rujlarını sürüyor ve her şey oldukça normal ilerliyordu. Tuvaletler oldukça pis, iğrenç ve eski bir bina olduğu için sabun bile bulunmayan, ilkokuldaki devlet okulumu anımsatan iğrenç bir ortamdı. Neyse bunu gözardı ederek tuvalete girdim, kapıyı kapattım ve pantolumu indirirken ayağım ıslak zeminde kaydı. Ne olduğunu dahi anlamadan yere çakıldım. Allahım! Yer zaten su gölü olmuştu, çamurluydu, iğrençti. Ve ben oraya düştümüştüm. Düştüğümde bir iki saniye yerde kaldım ve ne olduğunu anlamaya çalıştım. Ben nasıl düştüm lan tepkisini verdim kendi içimde. Şaşkınlığımı zar zor üzerimden attığım an yavaşça kalktım, iğrenç duvara zar zor tutunarak. Pantolonumun arkası tamamen ıslanmıştı, arka bacağımın bazı noktaları ıslanmıştı. Her şey daha ne kadar kötüye gidebilirdi ki? Islak pantolonu üzerime çekip ne yapacağımı düşündüm orada yarım saat. Bu halle ben ne yapacağım? diye düşünürken içimden gelen ağlama hissiyle savaşıyordum. Tuvaletten çıkmaya karar verdim ve musluğa ilerleyip suyla arkamı sildim ama bu her şeyi daha da kötü yaptı. Komple arkam ıslanmıştı. Bu şekilde dışarı çıkıp derse nasıl gideyim? İnsanlar bana bakıp ne düşünecekler? gibi sorular kafamda yükselirken tuvaletteki kızların kıkırdamaları kulaklarıma geliyordu. Olası bütün kısmetlerimin bu olaydan sonra yok olması ise başka bir acı gerçekti. Bu korkunç durumu zar zor kabullenmeye çalıştım kendi içimde ve tuvaletteki kızların anlamsız bakışlarını yok saydım. Hepsi bana bakıp ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. Ben ise soğukkanlılığımı koruyarak üzerimdeki hırkayı belime bağlayarak kısmen kapatmaya çalıştım korkunç tabloyu. Ama bacaklarımın arkasında da bazı noktalar ıslandığı için anlamsız bir görüntü kirliliği oluşturmuştum. Neyse kısmen o şekilde ıslaklığı kapattım ve bana bakan gözleri, aşağılayıcı konuşmaları umursamadan okuldan çıkıp eve geldim.

Benim için gerçekten çok zor ve utanç verici bir gündü. İnsanların ne düşündüğünü çok fazla önemseyen ve rezil olmaktan inanılmaz korkan bir karakter olarak o gün bu durumu oldukça iyi idare etmiştim. Normalde benim tuvalette ağlayıp oradan asla çıkmamam gerekiyordu. Ama bir şekilde bununla yüzleşip kendimi kurtarmaya çalıştım. Arkamdan gülenler, konuşanlar ve saçma bakışlar atanlar oldu. Fakat durum buydu ve bundan kaçamazdım. Kendimi kutluyorum gerçekten. Çünkü büyük bir şey başardım. Normal şartlarda imkansızdı beni oradan o halde çıkarmaları. Ama bunu kendi içimde atlatıp ve bir çözüm üretip yoluma devam ettim. Bazı durumlar, bazı engeller hayatımızdaki duruşumuzu değiştirmemiz veya geliştirmemiz için karşımıza çıkar. Ben yaşadığım bütün zorlukları ve sınavları böyle değerlendiriyorum. Kendimi aşmam için karşıma çıkan bir sınav diyorum. Çünkü hayat böyle değil midir? Kendimizi keşfettiğimiz ve ilerleyerek kimliğimizi geliştirdiğimiz uzun bir yol. Bu nedenle ne yaşarsanız yaşayın pes etmeyip onu atlatmaya, ilerlemeye çalışın. Ne olursa olsun ileri bakın ve ileri gidin. Kimsenin ne söylediği umurunuzda olmasın. O gün bunu başarabilmiş olmak karakterimi bir tık üst seviyeye taşıdı aslında. Daha olgun düşünebilen biri oldum. Bu tarz utanç verici olarak adlandırılan olayları yaşan insanları aşağılamanın, arkalarından gülmenin ne kadar korkunç bir davranış olduğunu gördüm. Bunu yapmamaya özen gösteriyorum. Gülmemeye, dalga geçmemeye çalışıyorum. Ve herkesin yapması gereken şey de bana soracak olursanız bu. Neden insanlar utanmak zorunda kalsın? Neden kendisini kötü hissedip ezilip büzülsün? Kimse böyle hissetmemeli. Dolayısıyla bu tarz olaylar karşısındaki tavırlarımızı değiştirmeli ve daha olgun yaklaşıp empati kurabilmeliyiz.

Sizin de başınızdan geçen ve utandığınız olayları merak ediyorum. Mutlaka yazın.



BU YAZILARA DA BAKMALISIN!

8 yorum

  1. Gülmedim..
    Gülmedim yok .
    Gülmedim yahu :))
    Tuvalette düşene gülünmez. Ne gülmesi ya :)
    Geçmiş olsun :))
    Valla gülmüyorum :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. hahahjha ben hala gülüyorum ve içten içe utanıyorum.

      Sil
  2. Olası bütün kısmetler yok olmamış oldu oradan hızla uzaklaşınca:) Hayatın karşımıza sürekli engeller çıkardığı doğru. Engelleri aştıkça gelişir ve ilerleriz.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet, haklısınız. Bakalım daha ne tür rezillikler karşıma çıkacak...

      Sil
  3. Ne diyebilirim ki nazardır o nazar :)

    YanıtlaSil
  4. te allam ya evet olcak işi değil yani ama olmuş bir anda işte :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hep olmayacak işler benim başıma gelir zaten hahaha

      Sil